ประทับใจนะ

posted on 23 Mar 2009 15:56 by cubbyhole in Diary

 

เมื่อวันศุกร์เอาสมุดไปขายหน้าเซ็นจูรี่มาล่ะ


ตัดสินใจเลือกยานพาหนะเป็น รถเมลล์สาย 139

ขึ้นทางด่วนปรู๊ดเดียว ไม่อ้อมเหมือน 38

 

อยากบอกเหอะว่าโคตรตื่นเต้นกับการนั่งรถเมลล์วันนี้

เพราะไม่เคยนั่งสายนี้เลยไงคะ

แบบฉันจะสังเกตและจดจำทุกสิ่งทุกอย่างทีผ่านให้ได้เยอะที่สุด

(ฟิลสาวบ้านนอกเข้ากรุงหยั่งแรง)


อ๊าว!!! ก็ต้องจำไว้ดิจริงมั้ยคะ

เนี่ยคิดๆอยู่ว่าวันไหนร่มๆ  ทั้งอารมณ์และอากาศ

เบลจะลองนั่งรถเมล์เล่น  เอาแบบหลงเป็นหลงไรงี้

ว่าแล้วใครอยากไปแว๊นกับหนูยกมือขึ้น!!!



อีตอนอยู่บนทางด่วนบรรยากาศก็เริ่มครึ้มๆ

เอาล่ะเหวยยยย  กูจะได้ขายของมั้ยเนี่ยยยย

แต่ก็อธิฐานแค่ "ขอให้เบลลงรถแล้วเข้าร่มก่อน  ทั้งของทั้งคนจะได้ไม่เปียก ^_^ "


 

 

.   .   .

 

 


แล้วไอ้เซ็นจูรี่นี่มันอยู่ทิศไหนของอนุเสาวรีย์ฯวะ???


 


ลงรถแล้วก็โทรหาพี่ปุ้ยเลยเจ้าค่ะ

ชีมาถึงก่อนก่อนสักพักแล้วล่ะ

พี่ปุ้ยก็อธิบาย  เนี่ยๆเดินมาทางเนี้ย  ตรงมาๆ . . .


สรุปคือ

 


เบลลองถามแม่ค้าแถวนั้นเอาดีกว่า 555+

 

 

และด้วยความไร้เดียงสา

ถ้าเบลนั่งรถเมลล์มาอีกป้ายนึง  ก็จะมาลงหน้าเซ็นจูรี่พอดี -*-

 

ถึงแล้วก็ไปลงทะเบียนไว้

พอพี่เขาดูรายชื่อที่โทรจองไว้  ปรากฏว่า . . . ชื่ออีเบลเป็นชื่อแรกเลยเจ้าค่ะ

 

อร๊ายยยย  เร็วไปมั้ย ^^'

 

 

คือคนที่โทรจองอ่ะเป็นพี่ปุ้ย  แต่ใช้ชื่อเบล(วันนั้นชีทำเสียงแอ๊บแบ๊วเต็ที)

เพราะตอนแรกเขาบอกว่า นักศึกษาจะจ่ายค่าที่ถูกกว่า

อ่ะแน๊  บัตรนักศึกษาแม่ฟ้าหลวงของอ่ะฮั้นยังไม่หมดอายุนี่หว่า...หึหึ

แต่เอาเข้าจริงๆ เขาประกาศใหม่ว่า...

 

 

ค่าที่ฟรี!!!


 

คำอธิฐานของเบลเป็นจริงด้วยล่ะ

เข้าไปในเซ็นจูรี่ได้สักพักฝนก็ตกซู่ซ่า~~~

เล่นเอาลานด้านหน้าฉ่ำไปหมดเลย

 



ที่จะเขียนต่อจากนี้นี่ล่ะที่ประทับใจ


พอฝนหยุดตกพี่เขาก็ให้แม่บ้านเอาไม้ถูพื้นไปซับน้ำให้

ตามด้วยเอาแผ่นฟิล์มที่เป็นพลาสติกบางๆแบบที่ห่อของกินมาปูพื้น

แต่อันนี้ที่เอามาปูจะเป็นม้วนใหญ่ๆนะ

ตามด้วยปูพรมแดงอีกชั้น  โอ้วเริ่ด!!!

คือปกติเวลามีงานขายของอะไรพวกนี้คนจัดงานก็จะให้แค่พื้นที่ใช่มะ ค่าที่ก็เก็บ

แต่นี่ค่าที่ก็ไม่เก็บ  แถมบริการดีมาก  อีเบลแทบอยากจะกลิ้งลงนอนบนพรมแดง

เท่าที่สังเกตนะ  พรมที่เอามาปูน่าจะเป็นพรมใหม่ซะด้วย

 

 

ส่วนบรรยากาศนะเหรอ

คนก็กะปริปกะปรอย(พิมพ์ถูกมั้ยอ่ะ) การซื้อขายค่อนข้างเงียบเหงา

อาจจะเพราะ...ฝนตก  และก็เพิ่งจะเริ่มเป็นวันแรก

มีหลายคนบ่นนะที่ขายไม่ค่อยได้   ยกแผงไปตั้งแต่ชั่วโมงแรกก็มี

แต่เบลคุ้นเคยกับสถานะการณ์แบบนี้นะ

และก็พูดกับพี่ปุ้ยกันว่า

"เราจะก้าวไปด้วยกัน"

Keep  Walking  555+ ( โฆษณาให้แล้วขอฟรีขวดเด่ะ )

หมายถึงจะอยู่ตรงนี้แหละ  อยู่กับเซ็นจูรี่ เพราะประทับใจเข้าแล้วน่ะสิ

 

 

วันอื่นจะเป็นไงก็ต้องคอยลุ้นกกันต่อเนอะ  สู้สู้!!!

 



 


 

 


ครั้งแรกที่เบลทำของขายจะขายดีมากๆเลย


ตอนนั้นเบลขายกระเป๋าที่เย็บเอง  และก็มีประเป๋าดินสอที่เย็บ+เพ้นท์เอง


คือขายออกไป 95 % เลยอ่ะ  มันก็เลยคึก ก็เลยทำขายมาเรื่อยๆ


เคยขี่มอไซด์ไปขายกันตอนหน้าหนาวด้วยล่ะ


ไปกันประมาณ 3-4 คัน  แบบแก๊งเด็กแว๊นเลยล่ะ


ขี่มอไซด์กลับหอตอนเที่ยงคืนนี่ไม่ต้องพูดถึง


ใส่เสื้อกันหนาวกันจนเป็นเอสกิโม  จมูกงี้เย็นเฉียบ  มือนี่แข็งไปเลย


( แต่เสียใจอีเบลเป็นสก๊อยอยู๋ข้างหลัง 555+ )


 


แต่ก็ขายไม่ได้สักอัน


 


ตอนนั้นก็เข้าใจนะเพราะงานที่จัดมันไม่ใช่ Target (กลุ่มเป้าหมาย) ของเรา


เหมือนเค้าเชิญให้เราไปเพื่อให้งานดูมีสีสัน


ก็ยังยิ้มได้นะ . . . เพราะร้านข้างๆเป็นร้านขายข้าวหนียวน้ำพริก


อีพวกนี้จะอดใจไหวเหรอคะ


ข้าวเหนียว   น้ำพริกหนุ่ม  เห็ดนึ่ง


 


สุโค่ย!!!


 


 


 


แล้วพอพี่ที่ชมรมสอนเย็บสมุด  ก็เลยเย็บสมุดขาย


ตอนแรกก็เย็บใช้เอง  เพราะไม่ชอบสมุดที่ขายทั่วไป


ไม่ชอบตรงที่เข้าเล่มกาวอ่ะ (เรียกงี้มั้ยวะ)


คือเขียนๆไปบางทีปกมันจะแบะ  เปิดกว้างก็ไม่ได้


 


แต่อันนี้


กางได้ 360 องศา เชียวนะเออ


( โฆษณาแอบแฝงอีกแล้ว เอิ๊กๆ )


 

 


 

 

 

Comment

Comment:

Tweet