ประทับใจนะ
posted on 23 Mar 2009 15:56 by cubbyhole in Diary
เมื่อวันศุกร์เอาสมุดไปขายหน้าเซ็นจูรี่มาล่ะ
ตัดสินใจเลือกยานพาหนะเป็น รถเมลล์สาย 139
ขึ้นทางด่วนปรู๊ดเดียว ไม่อ้อมเหมือน 38
อยากบอกเหอะว่าโคตรตื่นเต้นกับการนั่งรถเมลล์วันนี้
เพราะไม่เคยนั่งสายนี้เลยไงคะ
แบบฉันจะสังเกตและจดจำทุกสิ่งทุกอย่างทีผ่านให้ได้เยอะที่สุด
(ฟิลสาวบ้านนอกเข้ากรุงหยั่งแรง)
อ๊าว!!! ก็ต้องจำไว้ดิจริงมั้ยคะ
เนี่ยคิดๆอยู่ว่าวันไหนร่มๆ ทั้งอารมณ์และอากาศ
เบลจะลองนั่งรถเมล์เล่น เอาแบบหลงเป็นหลงไรงี้
ว่าแล้วใครอยากไปแว๊นกับหนูยกมือขึ้น!!!
อีตอนอยู่บนทางด่วนบรรยากาศก็เริ่มครึ้มๆ
เอาล่ะเหวยยยย กูจะได้ขายของมั้ยเนี่ยยยย
แต่ก็อธิฐานแค่ "ขอให้เบลลงรถแล้วเข้าร่มก่อน ทั้งของทั้งคนจะได้ไม่เปียก ^_^ "
. . .
แล้วไอ้เซ็นจูรี่นี่มันอยู่ทิศไหนของอนุเสาวรีย์ฯวะ???
ลงรถแล้วก็โทรหาพี่ปุ้ยเลยเจ้าค่ะ
ชีมาถึงก่อนก่อนสักพักแล้วล่ะ
พี่ปุ้ยก็อธิบาย เนี่ยๆเดินมาทางเนี้ย ตรงมาๆ . . .
สรุปคือ
เบลลองถามแม่ค้าแถวนั้นเอาดีกว่า 555+
และด้วยความไร้เดียงสา
ถ้าเบลนั่งรถเมลล์มาอีกป้ายนึง ก็จะมาลงหน้าเซ็นจูรี่พอดี -*-
ถึงแล้วก็ไปลงทะเบียนไว้
พอพี่เขาดูรายชื่อที่โทรจองไว้ ปรากฏว่า . . . ชื่ออีเบลเป็นชื่อแรกเลยเจ้าค่ะ
อร๊ายยยย เร็วไปมั้ย ^^'
คือคนที่โทรจองอ่ะเป็นพี่ปุ้ย แต่ใช้ชื่อเบล(วันนั้นชีทำเสียงแอ๊บแบ๊วเต็ที)
เพราะตอนแรกเขาบอกว่า นักศึกษาจะจ่ายค่าที่ถูกกว่า
อ่ะแน๊ บัตรนักศึกษาแม่ฟ้าหลวงของอ่ะฮั้นยังไม่หมดอายุนี่หว่า...หึหึ
แต่เอาเข้าจริงๆ เขาประกาศใหม่ว่า...
ค่าที่ฟรี!!!
คำอธิฐานของเบลเป็นจริงด้วยล่ะ
เข้าไปในเซ็นจูรี่ได้สักพักฝนก็ตกซู่ซ่า~~~
เล่นเอาลานด้านหน้าฉ่ำไปหมดเลย
ที่จะเขียนต่อจากนี้นี่ล่ะที่ประทับใจ
พอฝนหยุดตกพี่เขาก็ให้แม่บ้านเอาไม้ถูพื้นไปซับน้ำให้
ตามด้วยเอาแผ่นฟิล์มที่เป็นพลาสติกบางๆแบบที่ห่อของกินมาปูพื้น
แต่อันนี้ที่เอามาปูจะเป็นม้วนใหญ่ๆนะ
ตามด้วยปูพรมแดงอีกชั้น โอ้วเริ่ด!!!
คือปกติเวลามีงานขายของอะไรพวกนี้คนจัดงานก็จะให้แค่พื้นที่ใช่มะ ค่าที่ก็เก็บ
แต่นี่ค่าที่ก็ไม่เก็บ แถมบริการดีมาก อีเบลแทบอยากจะกลิ้งลงนอนบนพรมแดง
เท่าที่สังเกตนะ พรมที่เอามาปูน่าจะเป็นพรมใหม่ซะด้วย
ส่วนบรรยากาศนะเหรอ
คนก็กะปริปกะปรอย(พิมพ์ถูกมั้ยอ่ะ) การซื้อขายค่อนข้างเงียบเหงา
อาจจะเพราะ...ฝนตก และก็เพิ่งจะเริ่มเป็นวันแรก
มีหลายคนบ่นนะที่ขายไม่ค่อยได้ ยกแผงไปตั้งแต่ชั่วโมงแรกก็มี
แต่เบลคุ้นเคยกับสถานะการณ์แบบนี้นะ
และก็พูดกับพี่ปุ้ยกันว่า
"เราจะก้าวไปด้วยกัน"
Keep Walking 555+ ( โฆษณาให้แล้วขอฟรีขวดเด่ะ )
หมายถึงจะอยู่ตรงนี้แหละ อยู่กับเซ็นจูรี่ เพราะประทับใจเข้าแล้วน่ะสิ
วันอื่นจะเป็นไงก็ต้องคอยลุ้นกกันต่อเนอะ สู้สู้!!!
ครั้งแรกที่เบลทำของขายจะขายดีมากๆเลย
ตอนนั้นเบลขายกระเป๋าที่เย็บเอง และก็มีประเป๋าดินสอที่เย็บ+เพ้นท์เอง
คือขายออกไป 95 % เลยอ่ะ มันก็เลยคึก ก็เลยทำขายมาเรื่อยๆ
เคยขี่มอไซด์ไปขายกันตอนหน้าหนาวด้วยล่ะ
ไปกันประมาณ 3-4 คัน แบบแก๊งเด็กแว๊นเลยล่ะ
ขี่มอไซด์กลับหอตอนเที่ยงคืนนี่ไม่ต้องพูดถึง
ใส่เสื้อกันหนาวกันจนเป็นเอสกิโม จมูกงี้เย็นเฉียบ มือนี่แข็งไปเลย
( แต่เสียใจอีเบลเป็นสก๊อยอยู๋ข้างหลัง 555+ )
แต่ก็ขายไม่ได้สักอัน
ตอนนั้นก็เข้าใจนะเพราะงานที่จัดมันไม่ใช่ Target (กลุ่มเป้าหมาย) ของเรา
เหมือนเค้าเชิญให้เราไปเพื่อให้งานดูมีสีสัน
ก็ยังยิ้มได้นะ . . . เพราะร้านข้างๆเป็นร้านขายข้าวหนียวน้ำพริก
อีพวกนี้จะอดใจไหวเหรอคะ
ข้าวเหนียว น้ำพริกหนุ่ม เห็ดนึ่ง
สุโค่ย!!!
แล้วพอพี่ที่ชมรมสอนเย็บสมุด ก็เลยเย็บสมุดขาย
ตอนแรกก็เย็บใช้เอง เพราะไม่ชอบสมุดที่ขายทั่วไป
ไม่ชอบตรงที่เข้าเล่มกาวอ่ะ (เรียกงี้มั้ยวะ)
คือเขียนๆไปบางทีปกมันจะแบะ เปิดกว้างก็ไม่ได้
แต่อันนี้
กางได้ 360 องศา เชียวนะเออ
( โฆษณาแอบแฝงอีกแล้ว เอิ๊กๆ )