ติ๊ดดึก : โหมด I Love Sewing -..-

 

 

 

วันนี้มีเรื่องให้น่าหงุดหงิดแต่ก็ไม่หงุดหงิด . . . ดีจัง

อาจจะเพราะ นอนเต็มตื่น   ตื่นเช้า  ตื่นมาแล้วไม่ปวดหัวเหมือนเมื่อวาน

และก็มีสมาธิอ่านหนังสือ  อ่านแล้วก็จำได้ด้วย (อันนี้แปลก เพราะปกติอ่านแล้วไม่จำ)

เรื่อง น่าหงุดหงิดที่ว่าก็คือ เอาผ้าไปซักเครื่องแล้วเครื่องมันติงต๊อง

คือพอเปิดฝาจะเอาผ้าก็ปรากฏว่ายังมีน้ำขังอยู่ค่อนถัง

พยายามคิดว่ามันยังไม่เสร็จมั้ง (ทั้งๆ ที่ผ่านไปเป็นชั่วโมงแล้ว)

. . . และก็กลับขึ้นห้องไป

 

อีกประมาณครึ่งชั่วโมงก็ลงมา  ทุกอย่างยังอยู่ในสภาพเดิม  -*-  มันไม่ใช่ละ

ก็เลยวิ่งกลับขึ้นห้องไปเอาเหรียญกับผงซักฟอกมาเปลี่ยนเครื่องซักใหม่แม่งเลย

กว่าจะซักผ้าเสร็จก็วิ่ง ขึ้น-ลง  ชั้น1 กับ ชั้น5 ไป 5 รอบ T^T (ไฮโซอ่ะเนอะ  อยู่ชั้นบนสุด กร๊ากๆ)

สรุป  เริ่มซักผ้าตั้งแต่ 9 โมง  กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยง -*-

 

 

 

 

เปลี่ยนโหมดมาเรื่องของกิน

อย่างที่บอกว่าตื่นเช้า . . . เหลือบไปเห็นปลาทูที่ซื้อมาเมื่อวานซืนนอนแอ้งแม้งอยู่

 
(ปลาทูปิ้ง  แต่เบลต้องอุ่นโดยการนึ่ง  เพราะอุปกรณ์มีแค่นี้)

แต่ไม่อยากกินข้าวกับปลาทูอ่ะ  คือวันที่ซื้อน่ะอยากกินแต่กินไปนิดเดียว

แล้วเสือกโลภ  ซื้อมา 2 ตัว . . . ทำไงดี

ก็จัดการต้มโจ๊กเจ้าค่ะ  ใช้จมูกข้าวกล้องด้วยนะเออ  ต้มมันกับน้ำเปล่าเพียวๆนี่แหละ

 

ต้มไป  คนไป  เติมน้ำไป  สลับกับอ่านหนังสือและวิ่งขึ้น-ลงตึก

ก็ได้เมนูเพื่อสุขภาพนี่มา . . .

 

 

แท่  แด๊ ~

     

 

โจ๊กข้าวกล้องปลาทู!!! (จะใส่!!! เพื่อ???)

 

ตรงตัวเกินไปมั้ยนิ   รสชาติก็เฮลติหยั่งแรง  นั่นคือ . . . จืด 555+

ก็แหม  อยู่หอใหม่ๆ  อะไรๆมันยังไม่ลงตัว  น้ำปลาก็ลืมซื้อ  เอิ๊กๆ

กินไปได้ชามเดียวอ่ะ  ตอนนี้ยังเหลืออยู่เต็มหม้อ  คาดว่า(โจ๊ก)จะอยู่รอดถึงพรุ่งนี้

 

เพราะมื้อบ่ายจานนี้

 

 

      

ข้าวมันไก่ๆๆๆ  ที่ทำให้ข้าพเจ้ากลับมาเป็นตัวกินไก่อย่างเต็มภาคภูมิอีกครั้ง  วะ ฮะ ฮ่า

( สภาพอาจจะไม่สมประกอบ  เพราะเข้าปากไป 2 คำ แล้วนึกอยากจะถ่ายรูปขึ้นมา )

หลังจากที่ไม่กินไก่และไข่ไก่มากว่า 4 ปี และก็เริ่มกลับมากินไข่กับพวกปีไก่ ตีนไก่ ได้ประมาณปีนึง

แต่ส่วนที่เป็นเนื้อๆ แน่นๆ นี่จะไม่เอาเลย  เพราะเอาเข้าปากแล้วมันรู้สึกแปลกๆ (ก็แน่ล่ะไม่กินมาตั้ง4ปี)

ร้านนี้อร่อยทุกอย่าง  จริงๆนะ   ปกติจะกินแต่ก๋วยเตี๋ยวกับ  ข้าวหมูกรอบหมูแดง

แต่ก็แอบน้ำลายไหลกับข้าวมันไก่ของคนอื่นมาหลายครั้ง  เลยอดใจไม่ไหว

ที่บอกว่าโจ๊กจะอยู่รอดถึงพรุ่งนี้ก็เพราะ  สั่งข้าวมันไก่พิเศษ แล้วกินไม่หมด

เหลืออีกครึ่งเลยเป็นมื้อเย็น  ฮ่าๆ

 

. . .

 

ตอนเดินไปซื้อข้าวมันไก่  เจอคุณยาย ขายขนมเบื้องดูน่ากินน่าทาน หยั่งแรง

เลยเล็งไว้ ว่าอย่ายายหายไปไหนนะ ( อันนี้ภาวนาอยู่ในใจ )

กลับมาคุณยายก็ยังอยู่  กรี๊ดๆ  ปกติเดินผ่านไม่เคยเจอเลยแฮะ

แล้วก็จัดแจงซื้อมาซะ 20 บาท  ตอนคุณยายหันหน้ามานะ  ปิ๊งเลย

เป็นยายตัวเล็กๆ  หน้ากลมๆ  และก็ปากงุ้มแบบคนแก่ที่ฟันหนีไปพักหมดแล้วน่ะ

แล้วก็ใส่หมวกสาน   แบบที่เรียกว่างอบรึเปล่า  ไม่แน่ใจ  น่ารักอ๊าาาา

นี่ถ้ายายคางแหลมคงเหมือนแม่หมด  เราก็จะเป็นสโนวไวท์ 555+

แต่นี่คุณยายหน้ากลมดุ๊กดิ๊ก ตอนคุณยายส่งถุงขนมให้ก็แอบคิดในใจ(อีกแล้ว)ว่า

ขนมนี่เป็นรางวัลสำหรับคนขยันนะจ้ะ  กินแล้วความจำจะดี . . . ไม่ค่อยเลยเนอะ อิอิ

      

 

 

ขอบอกว่าเป็นขนมเบื้องที่อร่อยที่สุดของที่สุด  ที่เคยกินมาเลยล่ะ

เนื้อครีมก็นุ่มๆหวานๆ ได้กลิ่นของน้ำตาลอ้อย(รึเปล่า)

ไม่เหมือนครีมขาวๆแบบขนมเบื้องเน่าตามงานวัดทั่วไป

เนื้อมะพร้าวในไส้เค็มก็นุ่มๆ  หอมอะไรก็ม่ายรู้วววว  ไม่แห้งแข็งไร้รสชาติเหมือนบรรทัดบน

 

. . .