ติ๊ดดึก : โหมด I Love Sewing -..-

อังคาร 3 พฤศจิกายน 2552

มีใครรู้สึกเหมือนกันบ้างมั้ย? . . .

วันนี้ลมหนาวพัดมาถึงกรุงเทพฯ แล้ว ~~

คิดถึงบรรยากาศเก่าๆจัง   คิดถึงและยังจำได้ว่าแบบนี้แหละ ลมหนาว

ไม่ใช่แค่ลมเย็นๆที่พัดมาเพียงแค่เพราะฝนกำลังจะตก . . .

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าปีนี้จะได้สัมผัสลมหนาวแบบผ่านๆ หรือ long term

เพราะชีวิตกำลังอยู่ระหว่างการเปลี่ยนแปลง  และดูเหมือนว่ายังไม่ยอมหยุดนิ่ง

ที่รู้แน่ๆคือจะไม่สัมผัสลมหนาวจะไม่อยู่แค่ตรงนี้  และความรู้สึกดีๆก็กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง

ขออย่างเดียว คือ ขอให้ตัวเอง เข้มแข็ง และ อดทน

อดทนเหมือนที่พ่อหรือย่าเคยบอก...ถ้าพ่อไม่อดทน ป่านนี้คงไม่อยู่ ไม่ก็อาจจะอยู่...ในคุก

แต่เบลว่าสิ่งที่มากกว่านั้นก็คือ พ่อกับย่า รู้จักคำว่า ให้อภัย

บรรยากาศแบบนี้ทำให้เหงาและรู้สึกอบอุ่นไปพร้อมๆกัน

2-3 วันที่ผ่านมา เบลคิดถึงเรื่องของย่า  เรื่องของพ่อ  ที่ย่าเคยเล่าให้ฟัง(เพราะพ่อไม่เคยเล่าอะไรเลย)

เรื่องราวในอดีตที่เบลเองก็รู้รายละเอียดไม่ถึง 30%  หรืออาจจะน้อยกว่านั้นด้วยซ้ำ

ทุกครั้งที่กลับบ้าน  ทุกครั้งที่มองหน้าย่า  มองเข้าไปในตาของย่า

มันเหมือนเบลได้ถูกพาเข้าไปสัมผัสกับเศษเสี้ยวของอดีต

ที่มีแต่เบลที่รู้ว่าแม้เป็นเพียงเศษเสี้ยว  แต่ก็ได้ทำให้เบลภูมิใจที่เป็นหลานปู่ หลานย่า และเป็นลูกของพ่อ

และรู้ว่าจริงๆแล้วความคิด และทัศนคติของเบล ไม่ได้ผิดแปลกหรือแตกแยกไปจากบรรพบุรษ

เพียงแต่บางครั้ง บรรพบุรษอาจจะลืมคิดถึงช่วงเวลาหนึ่งของตัวเองก็เท่านั้น

พยายามรื้อฟื้นความจำในส่วนที่ย่าเคยเล่าให้ฟัง  แต่ก็จำได้แค่บางตอน

ซึ่งก็คงดีกว่าปล่อยให้มันเลือนหายไปทั้งหมด . . . สักวันเบลคงได้นั่งฟังย่าพูดถึง อดีต อีกครั้ง

. . . ทำไมปู่ไม่รอเจอหน้าเบลก่อนนะ