ติ๊ดดึก : โหมดปั่นรูป -..-

ศุกร์ที่ 18 ธันวาคม 2552

หมูกะทะวันนี้เกิดขึ้นแบบ . . . ผิดเวลา

คือนัดกันวันเสาร์ แต่พี่อุ้ยฟังผิดหรืออีเบลพูดผิดว่าเป็นวันนี้ก็ไม่รู้

ตอนกลางวัน ก็นัดหลานรหัสไว้ว่าไปกินติมกัน

แต่ไหนๆก็ไหนๆละ วันเสาร์ก็ไปกินหมูกับเพื่อน  หนีบหลานไปด้วยจะได้ไม่เสียเที่ยว

ส่วนนัดวันนี้ก็คือกืนสุกี้สามเหรียญกับไผ่กับดา

แต่พอพี่อุ้ยโทรมาปุ๊ป ก็เลยรีบโทรไปเปลี่ยนแผนทันที

ไผ่บอกดีนะที่พรุ่งนี้วันเสาร์  เพราะมันไม่มีเรียน 555+

ว่าแล้วสามสาว  ดา  ไผ่  เบล  ก็สวมวิญญาณสก๊อย ซ้อนมอไซด์ไปราชภัฏฯกัน

ถามว่าทำไมต้องไปกินถึงราชภัฏ??? . . . เพราะแถวมอมันไม่หร่อยไง

อีกอย่างพี่อุ้ยก็ขับรถมาจากแม่ลาว  คิดว่าเจอกันครึ่งทาง (ครึ่งทางจริงๆควรเป็นในเมือง)

พี่อุ้ย  ไผ่  ดา

รูปนี้ทำให้ภูมิใจว่า "หน้ากูยังไม่บานเท่ากระทะ ก๊ากๆ"

ความทรมานของคนจัดฟัน . . . แคะไม่แคร์สื่อ  กุก็โพสต์ไม่แคร์สื่อ

โฟกัสความสวยไม่เจออีกแล้ว - -"

มีทั้งเขา

และ . . . นอ

เอากล้องไปวางไว้อีกโต๊ะ (เพราะกินกันจนชาวบ้านเขากลับกันหมดแล้ว)

self portrait ตัวแม่ต้องเก็บหมดแบบนี้นะจ้ะ :P

ขอบคุณแสงไฟ ที่ทำให้อีเบลขาวเท่าคนอื่น

-*- เป็นไรของกูเนี่ยยยย

กินเสร็จพี่อุ้ยก็ชวนไปถ่ายรูปกันต่อในราชภัฏฯ  (ร้านหมูกะทะมันอยู่ทางเข้าไง  ขะ จา ม๊า )

เค้าก็จัดไฟรับปีใหม่ และก็งานกีฬาอะไรสักอย่าง

แชะๆ ไปได้ประมาณ 10 รูป  ปรากฏว่า . . . แบตหมด 

แล้วคิดว่าจะยอมแพ้เร๊อะ!!!

มือถือมีก็กดกันไปเสะ!!!

ก็โชคดีที่มือถือพี่อุ้ยกล้องเทพฯ  ถ้าพึ่งของอีสก๊อยทั้งสามก็คงอด

ก็กลัวไฟช็อตอยู่เหมือนกัน  แต่ดาบอกไม่ช็อต . . . ก็เชื่อ :P 

ทำไมหน้ากุไม่อมชมพูกะเค้ามั่งว๊าาาา

โหยยยย หาาาา  ความรักความเมตตา . . .

บอกแล้วว่า self portrait ตัวแม่  เอิ๊กๆ

กุรู้ว่ามึงน่ารักนะไผ่  แต่...เฮ่อ!!!

ตีนดา

เห็นความแตกต่างอีกแล้ว T-T

กลางคืนมันก็ยังจะโดด  ตอนแรกคิดว่าแสงไม่พอ ชัตเตอร์จะไหวเหรอวะ?

แต่ไม่มีอะไรเกินความพยายาม  ฮ่าๆ

จัดไป

มีกันแค่เนี๊ย???

ไผ่คิดไรกะกุป่าววะ  ทำไมต้องซบกุขนาดนั้น

...ชั่วคราว...ราชการ  ฮ่าๆ คิดเอาเอง

อายุเป็นเพียงตัวเลขจริงๆ

อันนี้ถ้าไม่เห็นขา  แล้วเติมตับ เติมไส้  จะเหมือนมากกกก

หาวแล้วก็กลับเต๊อะ!!!

รูปต่อไปมีชัตเตอร์ อย่าตกใจนะ

เตือนแล้วนะ!!!

เห็นมั้ย  แหล่มเลย 555+

เสาร์ที่ 19 ธันวาคม 2552

ไปแม่สายกับไผ่

ออกกัน 9 โมงครึ่ง  กว่าจะถึงก็ ส๊าย สาย ตามหัวข้อนั่นแหละ

เดี๋ยวนี้ย้ายที่ทำบัตรมาอยู่ที่อำเภอที่เดียว  ตรงด่านไม่มีแล้วนะจ้ะ

ข้อดี : พื้นที่กว้างกว่าเดิม  มีช่องบริการเยอะดี  เจ้าหน้าที่บริการดีมาก!!!

ข้อเสีย : กุต้องจ่ายค่ารถแดง 2 ต่อ = 30 บาท  . . . แพงไปป่าว???

แต่เผอิ๊ญญญญ  วันนั้นเราโชคดี  ก็เจอกับป้าทั่งนั่งรถแดงต่อแรกมาด้วยกัน

คุยไปคุยมาก็คนบ้านเดียวกับไผ่  ป้าแกมากับทัวร์ แว้บมาทำบัตรให้ลูกทัวร์ก่อน

อีเบลกับไผ่เลยไม่ต้องจ่ายค่ารถแดงต่อที่สอง  เพราะป้าแกชวนขึ้นรถทัวร์ไปด้วยกัน

ตอนขึ้นไปนี่คนบนรถหน้าตาเอ๋อเหรอมาก  อารมณ์แบบ "ป้าเก็บอี 2 ตัวนี่มาจากไหนวะ"

ถึงด่านก็ไปหาอะไรกินกัน  ไผ่พาไปกินก๋วยเตี๋ยวสุโขทัย

ซึ่งได้ข่าวมาว่า ถ้าไม่ใช่คนพื้นที่จะไม่ได้กิน  เพราะอยู่ในซอกหลืบ

มีหนมถ้วยด้วย  อร่อยมากๆ  หอมกะทิชื่นจายยยย

เส้นเล็กต้มยำกับชามะนาว

เรื่องไรจะไม่ซูมให้น้ำลายไหลกัน  อิอิ

อร่อยหมดทุกอย่าง  ให้ 9/10  หักตรงที่ชามะนาวอัดน้ำแข็งเยอะไปหน่อย

ดู 3 เจื๊อก . . . หมด!!!

ข้ามไปฝั่งพม่าได้สักพัก  แม่งข้าศึกโจมตีอีกแล้ว

ครั้งล่าสุดที่มากับแอม(ปีที่แล้ว) ก็สถานะการณ์เดียวกัน  จนต้องรีบถอยทัพกลับไทย

แต่คราวนี้กิ่งไผ่ช่วยเบลจัดการกับข้าศึก  ด้วยการเอาระเบิดไปลงแม่งเลย555+

งานนี้ซึ้งกับคำที่เขาบอกว่า  ปลดทุกข์ แบบเรียกว่าบรรลุได้เลย

คือไอ้ห้องข้างๆนี่เต็มที่กับชีวิตมาก  ทั้งสั่งขี้มูก  ทั้งขากถุย อูยยยย...

ไม่ต้องไปถึงอินเดียล่ะมั้งกู

ช้อปกันจนเย็น 4 โมงครึ่ง อีสองตัวนี่ยังอยู่ฝั่งพม่า  แฟนไผ่โทรมามันยังตกใจเลยเอ๊า ^^'

บอกไผ่ กุไม่เคยนั่งรถมาเองแล้วกลับเย็นขนาดนี้เลยนะ จะได้โบกรถกลับมอมั้ยนิ

ชีก็ใจเย็นมาก แบบว่า เออมี  -..-

 รถทันรถเมล์เที่ยวสุดท้ายด้วยมั้ง (ไม่รวมรถแม่สาย-เชียงใหม่นะ)

เห็นมืดๆแบบนี้ เพิ่งจะ 6 โมงครึ่งเอง  หน้าหนาว ค่ำไว  วันนี้ฝนตกอีกต่างหาก

แล้วก้คิดขึ้นมาได้ว่า เอร๊ย!!! ยังไม่ได้ถ่ายรูปด้วยกันเลย

ตอนกลางวันก็ไม่ถ่ายกันน้ออออ

ไม่แคร์เฟ้ย!!! ฉันจะเก็บความทรงจำ

แชะกันจนลืมว่าฝนสาด  จนเห็นหยดน้ำเกาะที่เลนส์นี่แหละเลยหยุด เดี๋ยวพี่นิกรจะมะฉะบาย

มีความสุขมากๆ อีกวัน

รูปพวกนี้คนอื่นดูแล้วอาจจะไม่มีอะไร  เพราะคนมันไม่ได้มีความผูกพันด้วยนี่หว่า

แต่สำหรับเบลแล้วเป็นความทรงจำที่มีค่ามากๆ

เหมือนได้ชาร์ตแบตฯเต็มที่ เมื่อรู้ว่ากลับไปกรุงเทพฯแล้วเราจะเจออะไร

ขอบคุณ